Dariusz Zelig

Z Koszalina do Wrocławia

Wychowanek koszalińskiej koszykówki, syn Stefana i Petroneli. Do Śląska Wrocław trafił jako dwudziestolatek pod pretekstem odbycia obowiązkowej służby wojskowej, a kluby dogadały się bez pieniędzy — w ramach wymiany za piłkarza ręcznego.

Kosynierzy

Razem z Ryszardem Prostakiem tworzył parę obrońców uznawaną wówczas za najlepszą w kraju. Śląsk końca lat siedemdziesiątych i początku osiemdziesiątych zdominował polską ligę, a Zelig był jego czołowym strzelcem. Łącznie zdobył siedem mistrzostw Polski — sześć z Wrocławiem i jedno z innym klubem.

Moskwa 1980

Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Moskwie, gdzie Polska zajęła siódme miejsce. Zagrał także na sześciu mistrzostwach Europy — w 1979, 1981, 1983, 1985, 1987 i 1991 roku — w czterech przypadkach kończąc turniej na siódmej pozycji.

Belgia i Niemcy

Po sezonie 1980/81 opuścił Śląsk i kontynuował karierę w Belgii oraz w Niemczech, by później wrócić do Wrocławia. Karierę zakończył w 1993 roku.

Nazywano go Profesorem i jedynym zawodowcem wśród amatorów. Jego technika rzutu była na tyle czysta, że trenerzy wrocławskich grup młodzieżowych do dziś stawiają ją za wzór.

Był zawodnikiem uniwersalnym — prowadził grę, bronił i atakował, potrafiąc trafiać z każdej pozycji. Dwa tytuły króla strzelców polskiej ligi i dziewięć powołań do najlepszej piątki rozgrywek opisują zawodnika, który przez kilkanaście lat był w kraju bez realnej konkurencji.