Bob Cousy

Zawodnik, którego nikt nie chciał

W drafcie 1950 roku wybrał go zespół z Tri-Cities, natychmiast wymienił, a Chicago Stags po drodze zbankrutowało. Nazwisko Cousy'ego trafiło do losowania między trzy kluby i wylosował je Boston. Red Auerbach powiedział wtedy publicznie, że nie interesują go lokalni bohaterowie.

Trzynaście lat w Bostonie

Przez pierwsze sześć sezonów Celtics przegrywali mimo świetnych statystyk Cousy'ego. Wszystko zmieniło przyjście Billa Russella w 1956 roku: zespół zyskał obronę i zbiórkę, a Cousy dostał to, czego potrzebował — piłkę do prowadzenia kontrataku. W ciągu siedmiu lat zdobyli sześć mistrzostw.

Poza parkietem

Był założycielem i pierwszym prezesem związku zawodników NBA, organizacji tworzonej wbrew właścicielom klubów. Po zakończeniu kariery prowadził Boston College i Cincinnati Royals.

Cousy wprowadził do koszykówki podania, które wcześniej uchodziły za ekstrawagancję: zza pleców, bez patrzenia, z kozłowania przez nogę. Nie było to popisywanie się, tylko sposób na przyspieszenie gry w epoce, w której obrona ustawiała się wolno.

Jego skuteczność rzutowa — niecałe 38 procent z gry — wygląda dziś fatalnie, ale w latach pięćdziesiątych była zbliżona do średniej ligowej. Piłka, obręcz i sposób rzucania różniły się wtedy na tyle, że porównania między epokami nie mają tu sensu.