Bill Russell

Dynastia, która zaczęła się od wymiany

Boston Celtics nie mieli wysokiego wyboru w drafcie 1956 roku, więc Red Auerbach oddał St. Louis Hawks dwóch zawodników, żeby zdobyć prawa do Russella. Tytuł przyszedł w pierwszym sezonie i w kolejnych dwunastu latach Celtics przegrali finały tylko raz.

Obrona jako system

W jego epoce nie notowano bloków, więc statystyka nie oddaje tego, co robił na parkiecie. Russell nie wybijał piłki w trybuny, tylko kierował ją do partnera, uruchamiając kontratak — to na tej mechanice Auerbach zbudował całą koszykówkę Bostonu. Pięć nagród MVP zdobył, mając średnią punktową rzędu piętnastu na mecz.

Poza parkietem

W 1966 roku został grającym trenerem Celtics i pierwszym czarnoskórym szkoleniowcem w historii amerykańskich lig zawodowych. Dwa ostatnie mistrzostwa zdobył, pełniąc obie role naraz. Przez całą karierę angażował się w ruch praw obywatelskich, w 2011 roku odebrał Prezydencki Medal Wolności.

Russell mierzył 208 centymetrów, co w latach sześćdziesiątych nie było wyjątkowe, ale miał zasięg i wyczucie momentu, których nie miał nikt inny. Kluczem był timing: potrafił poczekać na moment wypuszczenia piłki i zablokować rzut, nie faulując, a następnie skierować piłkę tam, gdzie zaczynał się kontratak.

Ofensywnie był świadomie ograniczony — Celtics mieli innych strzelców i Russell nie walczył o rzuty. Jego 22,5 zbiórki na mecz w karierze jest drugim wynikiem w historii ligi, za Wiltem Chamberlainem.