Magic Johnson

Debiut, którego nikt nie planował

W szóstym meczu finałów 1980 roku kontuzjowany był Kareem Abdul-Jabbar. Dwudziestoletni Johnson zagrał na pozycji środkowego, zdobył 42 punkty, zebrał 15 piłek i został pierwszym debiutantem w historii z tytułem MVP Finałów.

Showtime

Przez całą dekadę Lakers grali koszykówkę opartą na kontratakach, w której Johnson potrafił obsłużyć każdą pozycję. Dziewięć razy w jedenastu pełnych sezonach dochodził z zespołem do finałów, wygrywając pięć z nich. Równolegle toczył się jego pojedynek z Larrym Birdem, rozpoczęty jeszcze w finale NCAA 1979 roku — rywalizacja, która wyciągnęła NBA z kryzysu oglądalności.

Diagnoza i powroty

W listopadzie 1991 roku ogłosił, że jest nosicielem wirusa HIV, i zakończył karierę. W czasie, gdy diagnoza oznaczała społeczne wykluczenie, jego publiczne wystąpienie zmieniło sposób, w jaki mówiono o chorobie. Wrócił jeszcze na Mecz Gwiazd 1992, igrzyska w Barcelonie w składzie Dream Teamu i na pół sezonu 1995/96.

Johnson widział boisko z perspektywy, której nie miał żaden inny rozgrywający — przy 206 centymetrach wzrostu podawał ponad obroną, nie przez nią. Jego znakiem firmowym było podanie bez patrzenia w kontrataku, ale skuteczność brała się z czegoś prostszego: przy ponad jedenastu asystach na mecz utrzymywał 52 procent trafień z gry, co dla obwodowego zawodnika jest wynikiem nietypowym.

Słabym punktem przez większość kariery był rzut z dystansu. Dopracował go dopiero pod koniec lat osiemdziesiątych, dokładając do arsenału hak z półdystansu, którym rozstrzygnął czwarty mecz finałów 1987 roku.