Michael Jordan

Trzeci wybór, który zmienił ligę

Portland Trail Blazers wybrali w drafcie 1984 roku Sama Bowie, a Chicago Bulls dostali Jordana z trzecim numerem. Już jako debiutant zdobywał ponad 28 punktów na mecz i został Nowicjuszem Roku, ale zespół wokół niego był daleki od gotowości do walki o cokolwiek poza miejscem w playoff.

Ściana z Detroit

Przez trzy kolejne sezony Bulls odpadali z Detroit Pistons, którzy zbudowali przeciwko Jordanowi osobną taktykę — Jordan Rules — polegającą na spychaniu go do lewej strony i faulowaniu przy każdym wejściu pod kosz. Ta seria porażek wymusiła dwie zmiany: Jordan przybrał kilkanaście kilogramów mięśni, a Phil Jackson wprowadził triangle offense, system, w którym piłka nie mogła zatrzymywać się w jednych rękach.

Dwa razy po trzy tytuły

Od 1991 roku Bulls wygrali trzy mistrzostwa z rzędu. Po śmierci ojca Jordan odszedł z koszykówki i przez kilkanaście miesięcy grał w baseball w organizacji Chicago White Sox. Wrócił wiosną 1995 roku, a w kolejnym sezonie poprowadził Bulls do bilansu 72–10 i drugiego kompletu trzech tytułów.

Waszyngton i domknięcie

Ostatnie dwa sezony rozegrał w Washington Wizards, już jako trzydziestodziewięciolatek, notując ponad 20 punktów na mecz. Nie zbliżył się do playoff, ale i nie o to chodziło — był to powrót zawodnika, który nie potrafił oglądać koszykówki z fotela.

Jordan zmienił ekonomię sportu równie mocno co samą grę. Kontrakt z Nike i marka Air Jordan stworzyły wzorzec, według którego do dziś budowane są kariery zawodników. Na parkiecie ustawił poprzeczkę, przy której mierzone są wszystkie kolejne dyskusje o najlepszym koszykarzu wszech czasów.

Jordan wchodził do ligi jako fenomen atletyczny, a schodził z niej jako jeden z najlepszych technicznie zawodników w historii. Kluczowa była jego przemiana w połowie kariery: rzut z półdystansu z obrotem tyłem do kosza, doprowadzony do perfekcji na treningach z Tex Winterem, dał mu narzędzie, którego nie dało się zablokować atletyzmem.

Drugą stroną był obrońca. Nagroda dla najlepszego defensora z 1988 roku nie była gestem wobec gwiazdy — Jordan potrafił przez cały mecz kryć najlepszego obwodowego rywala i kończył sezon z ponad trzema przechwytami na spotkanie. Ta kombinacja, ofensywa najwyższej klasy przy pełnym zaangażowaniu w obronie, jest w historii ligi rzadkością.