Wilt Chamberlain

Zawodnik, pod którego zmieniano przepisy

Zanim jeszcze zagrał w NBA, liga poszerzyła pole trzech sekund i wprowadziła zakaz wrzucania piłki zza końcowej bezpośrednio nad tablicą — obie zmiany były reakcją na jego grę na uczelni Kansas. Do ligi trafił w 1959 roku i od razu zdobył nagrodę MVP oraz tytuł Nowicjusza Roku.

Sezon, którego nie da się powtórzyć

W rozgrywkach 1961/62 zdobywał średnio 50,4 punktu, grając po 48,5 minuty na mecz — więcej niż wynosi regulaminowy czas gry, bo rozgrywał także dogrywki i praktycznie nie schodził z parkietu. 2 marca 1962 roku w Hershey rzucił Knicksom 100 punktów. Z tego meczu nie zachował się żaden zapis wideo.

Cień Russella

Przez większość kariery jego drużyny przegrywały z Boston Celtics Billa Russella. Chamberlain zdobył dwa mistrzostwa — w 1967 roku z Philadelphia 76ers, gdy świadomie ograniczył rzuty na rzecz podań, i w 1972 z Lakers, którzy wygrali wtedy 33 mecze z rzędu.

Fizycznie wyprzedzał epokę o dekady: 216 centymetrów wzrostu przy sile i szybkości sprintera, przy czym w młodości startował w lekkoatletyce w skoku wzwyż i pchnięciu kulą. Dominacja pod koszem była na tyle jednostronna, że statystyki bloków i przechwytów zaczęto notować dopiero po jego karierze — nikt wcześniej nie widział potrzeby.

Jedyną wyraźną słabością były rzuty wolne. 51,1 procent skuteczności z linii sprawiało, że rywale celowo go faulowali, a on sam przez lata zmieniał technikę, nie znajdując rozwiązania.