21
Dominique Wilkins
„The Human Highlight Film”
- PKT
- 24,8
- ZB
- 6,7
- AS
- 2,5
fot. Peter Southwick · Public domain
NBA · Legenda
„A.D.”
Dwie korony króla strzelców zdobyte przez skrzydłowego mierzącego 196 centymetrów, który praktycznie nie rzucał z dystansu. Jego 54 procent skuteczności z gry przy dwudziestu czterech punktach na mecz to zestawienie, jakiego nie ma nikt inny na jego pozycji.
Wybrany z szóstym numerem draftu 1976 roku, zaraz po zdobyciu złota olimpijskiego. Przez pierwsze trzy lata zmienił trzy zespoły, mimo tytułu Nowicjusza Roku — kluby nie wiedziały, co zrobić ze skrzydłowym, który nie rzucał z dystansu i nie zbierał.
Dopiero w Jazz dostał rolę pierwszej opcji. W sezonie 1980/81 zdobywał 30,7 punktu na mecz i wygrał klasyfikację strzelców, powtarzając to trzy lata później. Utah było wtedy zespołem przeciętnym, ale Dantley notował liczby porównywalne z najlepszymi w lidze.
W 1986 roku trafił do Pistons i przez dwa sezony był ich najskuteczniejszym strzelcem, dochodząc do finałów NBA w 1988 roku. W lutym 1989 roku został wymieniony na Marka Aguirre'a — decyzja, którą Detroit uzasadniało chemią w szatni i która kilka miesięcy później dała im mistrzostwo bez niego.
| Statystyka | Sezon zasadniczy | Playoffs |
|---|---|---|
| Mecze M | 955 | 73 |
| Minuty MIN | 34,1 | — |
| Punkty PKT | 24,3 | 21,3 |
| Zbiórki ZB | 5,7 | 4,9 |
| Asysty AS | 3,0 | 2,4 |
| Przechwyty PRZ | 1,0 | — |
| Skuteczność z gry FG% | 54,0% | — |
| Skuteczność z linii FT% | 81,8% | — |
Hall of Fame Naismith Memorial Basketball Hall of Fame — 2008
Dantley zbudował grę na jednej rzeczy: zdobywaniu pozycji pod koszem i wymuszaniu fauli. Nie miał rzutu z dystansu ani szybkości, ale potrafił ustawić się tak, że obrońca nie mógł zareagować inaczej niż kontaktem. Przez lata prowadził ligę w liczbie wykonanych rzutów wolnych.
Tę samą metodę stosował przez piętnaście sezonów i przeciwko każdemu typowi obrońcy. Efektem jest 54 procent skuteczności z gry — wynik typowy dla środkowego grającego wyłącznie spod kosza, nie dla skrzydłowego zdobywającego dwadzieścia cztery punkty.
Dwa razy, w sezonach 1980/81 i 1983/84, grając w Utah Jazz.
24,3 punktu na mecz przy 54,0 procent skuteczności z gry, w 955 spotkaniach sezonu zasadniczego.
Nie. Grał w finałach z Detroit w 1988 roku, a pół roku później został wymieniony — Pistons zdobyli tytuł bez niego.
196 centymetrów, co przy jego stylu gry pod koszem było wyraźnym deficytem wzrostu.
StrefaBasketu.pl