34
Hakeem Olajuwon
„The Dream”
- PKT
- 21,8
- ZB
- 11,1
- AS
- 2,5
fot. Nick Juhasz · CC BY 2.5
NBA · Legenda
„The Glide”
Przez dekadę drugi najlepszy rzucający obrońca w lidze — za Jordanem, ale przed wszystkimi innymi. Tytuł zdobył dopiero po transferze do Houston, w wieku trzydziestu trzech lat, u boku kolegi z uczelni.
Na uczelni w Houston grał w zespole nazwanym Phi Slama Jama, razem z Hakeemem Olajuwonem. Drużyna dwukrotnie doszła do finału mistrzostw NCAA i dwukrotnie przegrała, ale zdefiniowała styl gry akademickiej koszykówki lat osiemdziesiątych.
W drafcie 1983 roku wybrało go trzynaście zespołów później niż powinny. Z Trail Blazers doszedł do dwóch finałów NBA — w 1990 przegrali z Detroit, w 1992 z Chicago Bulls. Ta druga seria była bezpośrednim porównaniem z Jordanem, w którym Drexler wypadł gorzej i co ciążyło mu przez resztę kariery.
W lutym 1995 roku trafił do Houston, do zespołu broniącego mistrzostwa. Rockets weszli do playoff z szóstego miejsca i wygrali tytuł, a Drexler ponownie zagrał w jednej drużynie z Olajuwonem, dwanaście lat po zakończeniu studiów.
| Statystyka | Sezon zasadniczy | Playoffs |
|---|---|---|
| Mecze M | 1 086 | 145 |
| Minuty MIN | 34,5 | — |
| Punkty PKT | 20,4 | 20,4 |
| Zbiórki ZB | 6,1 | 6,9 |
| Asysty AS | 5,6 | 6,1 |
| Przechwyty PRZ | 2,0 | — |
| Bloki BL | 0,7 | — |
| Skuteczność z gry FG% | 47,2% | — |
| Skuteczność za 3 3P% | 31,8% | — |
| Skuteczność z linii FT% | 78,8% | — |
| PER PER | 21,1 | — |
Hall of Fame Naismith Memorial Basketball Hall of Fame — 2004
Przydomek The Glide brał się ze sposobu poruszania — Drexler wchodził w kontratak długim, płynnym krokiem i kończył akcję nad obroną bez widocznego wysiłku. Był przy tym jednym z niewielu obwodowych swojej epoki, którzy zbierali po sześć piłek i rozdawali po sześć asyst na mecz.
Słabym punktem pozostał rzut z dystansu — niecałe 32 procent za trzy sprawiało, że obrona zapraszała go do rzutu z odległości, na której nie był groźny.
W 1995 roku z Houston Rockets, u boku Hakeema Olajuwona.
20,4 punktu, 6,1 zbiórki i 5,6 asysty na mecz w 1086 spotkaniach sezonu zasadniczego.
Przydomek odnosi się do jego stylu poruszania — wchodził w kontratak i kończył akcję długim, płynnym krokiem, sprawiającym wrażenie bezwysiłkowego.
Trzy razy — z Portland w 1990 i 1992 roku oraz z Houston w 1995, gdy wygrał tytuł.
StrefaBasketu.pl