Tim Duncan

Pływak, który trafił na parkiet

Do czternastego roku życia trenował pływanie i celował w kadrę olimpijską. Huragan Hugo zniszczył jedyny basen olimpijski na wyspie w 1989 roku, a wkrótce potem zmarła jego matka. Duncan przerzucił się na koszykówkę i trafił na Wake Forest, gdzie skończył studia — co w epoce zawodników wybieranych prosto z liceum było wyjątkiem.

Tytuł w drugim sezonie

San Antonio wybrali go z pierwszym numerem draftu 1997 roku i zestawili z Davidem Robinsonem w duecie nazwanym Twin Towers. W skróconym przez lokaut sezonie 1998/99 Spurs zdobyli pierwsze mistrzostwo w historii klubu, a Duncan — pierwszą z trzech nagród MVP Finałów.

Piętnaście lat na szczycie

Kolejne tytuły przyszły w 2003, 2005, 2007 i 2014 roku, już z Tonym Parkerem i Manu Ginóbilim. Ostatni z nich był rewanżem za przegrane rok wcześniej finały z Miami Heat i zapamiętano go jako popis zespołowej koszykówki. Duncan zakończył karierę w 2016 roku, ogłaszając to komunikatem prasowym klubu bez konferencji.

Podstawą jego gry był rzut z odbicia od tablicy z półdystansu, wykonywany z tej samej pozycji przez dwie dekady, oraz obrona pola trzech sekund oparta na ustawieniu, nie na skoku. Przydomek The Big Fundamental oddaje istotę: Duncan nie robił niczego, czego nie dałoby się rozłożyć na podręcznikowe elementy.

W obronie był najważniejszym filarem systemu Gregga Popovicha przez cały okres pobytu w klubie — piętnaście powołań do najlepszych piątek defensywnych to rekord ligi, którego nie ma nawet Bill Russell.