LeBron James

Akron

Trafił na okładkę Sports Illustrated jako uczeń liceum, z podpisem „The Chosen One”. Cleveland wybrali go z pierwszym numerem draftu 2003 roku i w pierwszym sezonie zdobył tytuł Nowicjusza Roku. W 2007 roku doprowadził Cavaliers do finałów NBA, praktycznie samodzielnie.

Decision i Miami

Odejście do Miami w 2010 roku, ogłoszone w telewizyjnym programie, było jednym z najbardziej krytykowanych momentów jego kariery. Sportowo okazało się słuszne: cztery finały z rzędu i dwa mistrzostwa, w 2012 i 2013 roku.

Powrót i 3:1

W 2014 roku wrócił do Cleveland z obietnicą tytułu dla miasta, które nie wygrało niczego od 1964 roku. Dwa lata później Cavaliers odrobili w finałach stratę 1:3 z Golden State Warriors — jedynym zespołem w historii, który wygrał w sezonie 73 mecze. LeBron prowadził obie drużyny we wszystkich pięciu podstawowych kategoriach statystycznych serii.

Los Angeles i Filadelfia

W Lakers zdobył czwarte mistrzostwo w 2020 roku, a w lutym 2023 pobił rekord Kareema Abdula-Jabbara w liczbie zdobytych punktów. Sezon 2025/26 zakończył z dorobkiem 43 440 punktów, po czym przeniósł się do Philadelphia 76ers.

LeBron zbudował karierę na połączeniu warunków fizycznych skrzydłowego z widzeniem gry rozgrywającego. Ponad dwanaście tysięcy asyst przy równoczesnym prowadzeniu klasyfikacji strzelców wszech czasów opisuje zawodnika, który przez dwie dekady sam decydował, czy zakończyć akcję, czy ją rozegrać.

Jego przystosowalność jest osobnym tematem: przez pierwszą dekadę atakował kosz siłą, w Miami dołożył grę tyłem do kosza, w Los Angeles przesunął się na pozycję rozgrywającego, a rzut z dystansu przebudował dwukrotnie. To dlatego jego dwudziesty trzeci sezon nie wyglądał jak pożegnanie.